Category Archives: Living With Cancer

Thomas, chemo a fi…

thomas-chemo-and-me-welshPan wnaeth Becky Thomas drydar bod ei chath Thomas wedi ei helpu drwy ei thriniaeth chemotherapi ar #ddiwrnodcathodybyd, roedd angen canfod mwy. Yma, mae Becky, gafodd ddiagnosis o ganser y colon a’r rhefr gyda lledaeniad metastatig i’w iau yn 2015, yn dweud sut mae cath ddu a gwyn o’r enw Thomas wedi ei helpu drwy gyfnodau anodd:

Dywedasoch fod Thomas wedi eich helpu trwy “sesiynau chemo anodd” Sut gwnaeth Thomas eich helpu chi?

Yn ystod fy nhriniaeth chemo, datblygodd fy ffrindiau a’m teulu rota er mwyn sicrhau bod rhywun gyda fi y rhan fwyaf o’r amser! Mae’r rhan fwyaf o fy ffrindiau’n gweithio sifftiau ac felly nid oedd bob amser yn bosibl i rywun fod gyda mi a dyna’r adegau yr oedd Thomas yn camu i mewn! Ni fyddai’n mynd allan ac roedd bob amser yn ‘cwtsho’ i fyny ataf. Mae ei ffwr mor feddal a chysurus fel tedi bêr a byddai gwres ei gorff yn dileu’r angen am botel dŵr poeth oedd yn helpu i leddfu anesmwythdra’r niwropathi yn fy nwylo a’m traed.

Beth roddodd treulio cymaint o amser gyda Thomas i chi nad yw treulio amser gyda phobl yn gallu ei wneud?

Rwy’n caru fy ffrindiau ac maent wedi bod yn anhygoel yn ystod y daith, ond roedd fy amser gyda Thomas yn heddychlon ac yn dawel. Dim ‘yfa hwn’ ‘bwyta hwn’ ‘paid gwneud hynna’, rwy’n gwybod eu bod yn poeni ac yn teimlo eu bod yn helpu. Roedd ei ganu grwndi’n fy swyno ac yn fy esmwytho ac yn fy helpu i ymlacio. Mae’r ddau ohonom yn hapus yng nghwmni’n gilydd

thomas and his smart new dickie bow

Oherwydd eich canser roedd yn rhaid i chi gael llawdriniaeth ac weithiau roedd yn boenus cael Thomas yn gorwedd arnoch. Ydych chi’n credu iddo sylweddoli bod yn rhaid iddo ymddwyn yn wahanol tra’ch bod yn gwella, neu a oedd rhaid ei atgoffa? Mae Thomas yn gath mor gariadus ac weithiau mae eisiau bod mor agos â phosibl atoch! Felly byddai angen ei atgoffa’n barhaus nad oedd yn gallu gorwedd ar fy stumog ond byddai’n dod o hyd i ran arall ohonof lle gallai orwedd yn gyflym iawn.

A yw Thomas yn ymddwyn yn wahanol tuag atoch chi nawr?

Mae’n siŵr ei fod, fi yw’r unig berson all ei godi a’i gwtsho. Mae’n gorffwys ei bawennau ar fy ysgwydd ac rwy’n ei nyrsio fel babi!!

Thomas wnaeth ddod o hyd i chi? Dywedwch sut y daeth i mewn i’ch bywyd?

Cyn Thomas roedd gennym gath o’r enw LuLu. Roedd yn hen gath sarrug ac nid oedd yn hoffi pobl, ond roeddem yn ei charu’r un peth. Un diwrnod, ymddangosodd Thomas yn ein gardd gefn. Roedd yn edrych fel petai wedi cael gofal felly roeddem yn credu mai pasio heibio ydoedd.

Dros yr wythnosau byddai’n cael ei weld yn yr ardd yn amlach ond byddai LuLu’n aml yn ei erlid! Fe wnaethom ddechrau gadael darnau o fwyd iddo am y byddai’n syllu drwy’r drws cefn yn gwylio LuLu’n bwyta ac roedd yn edrych ar goll braidd. Roedd LuLu’n hen ac yn eiddil ac yn pylu’n ddyddiol. Tristwch mawr oedd gorfod mynd â LuLu at y milfeddyg i’w rhoi i gysgu.

Roedd Thomas yn dal i ymweld â ni yn rheolaidd ac yn y pen draw, fe wnaethom benderfynu y byddem yn rhoi cartref iddo! Mae’n gymaint o gymeriad ac mae ganddo ffordd wych o roi gwybod i ni beth yw ei anghenion, er enghraifft os yw eisiau mynd allan bydd yn neidio o flaen y teledu ac yn eistedd yno nes bod un ohonom yn codi ac yna mae’n ein harwain at y drws cefn! Rwy’n sicr ei fod yn siarad â ni hefyd!!

A’r cwestiwn anodd… mewn tri gair… beth oedd Thomas yn ei olygu i chi / ei roi i chi pan oeddech yn cael eich triniaethau am ganser?

Fe yw FY FFRIND GORAU!

 

Advertisements

Q & A with Paula Hall, Macmillan Family Information and Support Officer

Today sees the start of Carers Week so we asked Paula Hall, a Macmillan Family Information and Support Officer, to tell us a bit about her role. Based at Bridgend Carers Centre, Paula offers holistic support to people and families affected by cancer and other life-limiting illnesses.

PAULA HALL 1024

Tell us a bit about your role?

I’m the Family Information and Support Officer for Macmillan. I provide carers in Bridgend County Borough with emotional and practical support.

I meet people at their homes, or at the carers centre, in a hospital setting or even over the telephone. For example, I go out to the Macmillan Unit at Y Bwthyn Newydd once a week to raise awareness and to meet with families of people affected by cancer to offer information and support.

Many carers aren’t used to someone asking, “How are you?” People rarely ask about them – it is usually about the person they care caring for.

I’m there to help signpost people to expert legal support, financial and benefits advice.

When I go and see a carer, I always start the conversation by saying “Well I’m not medical. I’m not trained in the hospital setting and they say “Oh that’s nice. I don’t want to see another nurse, another doctor or another consultant!”

It’s not just emotional support and signposting that you offer is it? Tell us a bit about the organised activities and therapies that people can access at the centre?

We have a wide programme of activities and support to appeal to all abilities and interests.

There’s a number of social activities that we offer including day trips, cream teas, a weekly book cwtch, crafting and even adult colouring!

We recently had a weekend yoga retreat at the Margam Discovery Centre which was brilliantly received. Gail Needham is our amazing yoga teacher comes in and tailors her class to the ages and ability of the people here. It wasn’t just yoga there was also mindfulness, walking and breathing techniques to help people reduce stress.

We have a newsletter which goes out to 3,000 carers in the Bridgend borough. Inside there is a dairy with four months worth of activities. So in August, if you are on our database you’ll receive the September to December newsletter. It basically tells carers what is going on Monday to Friday at the centre.

You can read the latest newsletter here

We also have a fortnightly foot clinic, and a holistic therapists comes to the centre to offer treatment such as reiki and reflexology.

Can people affected by cancer access some of these in their own homes?

Yes, a therapist can also go out with me and visit families at their homes if somebody is in bed and very poorly. We get funding to provide these services so she will go out and do Reiki, reflexology.

There’s a guy she is seeing through us who has really poorly feet as a result of his chemotherapy treatment. She gives him therapy at home. She’s fantastic!

Do people gradually slip into becoming carers?

Well sometimes becoming a carer is a very, very slow and very gradual journey, and sometimes it’s ‘bang’ and it’s crisis! I see carers from both ends of the spectrum.

Sometimes the carer can be the person with the cancer diagnosis do you they face particular problems?

Yes, the carer can be the person with a cancer diagnosis – that’s not an uncommon situation. Just today I am arranging to meet a lady who is caring for her husband who has the early onset signs of dementia. She’s been caring for him for a number of years but she since has since been diagnosed with bowel cancer.  Carers can also suffer from a number of illnesses – for example depression.

Do people sometimes reject the carer label?

You’ve got to be very careful of course when you ask people if they are caring for someone.  Some people say “No, it’s my wife, it’s my job, it’s my duty so of course I not her carer.”

You have to be very sensitive around the carer label.

How can carers in Bridgend Borough get in touch with you?

The best way to get in touch is to call Bridgend Carers Centre on 01656 658 479 during office hours.

My role is part-time, and the nature of my job is that I am out and about a lot but someone will take a message and I’ll get back in touch as soon as I can.

Or drop in and say hello. We’re at 87 Park Street. Bridgend, CF31 4AZ.

Thanks Paula for giving us your time

Sesiwn Holi ac Ateb gyda Paula Hall sydd yn Swyddog Gwybodaeth a Chymorth i Deuluoedd gyda Macmillan

Heddiw yw dechrau Wythnos y Gofalwyr felly fe wnaethom ofyn i Paula Hall, sydd yn Swyddog Gwybodaeth a Chymorth i Deuluoedd gyda Macmillan, i ddweud ychydig wrthym am ei swydd.  Mae Paula, sydd wedi ei lleoli ym Mhen-y-bont ar Ogwr, yn cynnig cymorth holistaidd i bobl a theuluoedd sydd wedi eu heffeithio gan ganser a salwch arall sy’n cyfyngu ar eu bywyd.

PAULA HALL 1024

Dywedwch ychydig wrthym am eich swydd?

Fi yw Swyddog Gwybodaeth a Chymorth i Deuluoedd Macmillan. Rwy’n rhoi cymorth emosiynol ac ymarferol i ofalwyr ym Mwrdeistref Sirol Pen-y-bont ar Ogwr.

Rwyf yn cyfarfod pobl yn eu cartrefi, neu yn y ganolfan gofalwyr, mewn ysbytai, neu hyd yn oed dros y ffôn. Er enghraifft, rwyf yn mynd allan i Uned Macmillan yn Y Bwthyn Newydd unwaith yr wythnos i godi ymwybyddiaeth, ac i gyfarfod â theuluoedd pobl sydd wedi eu heffeithio gan ganser i roi gwybodaeth a chymorth.

Mae llawer o ofalwyr heb arfer â rhywun yn gofyn, “Sut ydych chi?” Anaml y mae pobl yn gofyn amdanynt – mae fel arfer yn ymwneud â’r person y maent yn gofalu amdanynt.

Rwyf yno i helpu i gyfeirio pobl at gymorth arbenigol yn ymwneud â’r gyfraith, arian a budd-daliadau.

Pan fyddaf yn mynd i weld gofalwr, rwyf bob amser yn dechrau’r sgwrs trwy ddweud “Wel, nid wyf yn feddygol. Nid wyf wedi cael hyfforddiant mewn ysbyty ac maent yn dweud “Mae hynny’n braf.  Dydw i ddim eisiau gweld nyrs arall na meddyg ac ymgynghorydd arall!”

Rydych yn cynnig mwy na chymorth emosiynol a chyfeirio yn unig yn d’ydych? Dywedwch ychydig wrthym am y gweithgareddau sy’n cael eu trefnu a’r therapïau y gall pobl eu cael yn y ganolfan?

Mae gennym raglen eang o weithgareddau a chymorth i apelio at bob gallu a diddordeb.

Rydym yn cynnig nifer o weithgareddau cymdeithasol yn cynnwys teithiau dydd, te hufen, cwtsh llyfrau wythnosol, crefftau a lliwio i oedolion hyd yn oed!

Yn ddiweddar, cawsom benwythnos encil ioga yng Nghanolfan Ddarganfod Margam, gafodd dderbyniad gwych. Mae Gail Needham, ein hathrawes ioga ragorol, yn dod i mewn ac yn teilwra ei dosbarth i oed a gallu’r bobl sydd yma.  Nid ioga yn unig ydoedd, roedd ymwybyddiaeth ofalgar, cerdded a thechnegau anadlu hefyd i helpu pobl i leihau straen.

Mae cylchlythyr yn cael ei anfon at 3,000 o ofalwyr ym mwrdeistref Pen-y-bont ar Ogwr.  Ynddo ceir dyddiadur gyda gwerth pedwar mis o weithgareddau. Felly ym mis Awst, os ydych ar ein cronfa ddata, byddwch yn cael cylchlythyr Medi i Ragfyr.  Yn fras, mae’n dweud wrth ofalwyr beth sydd yn digwydd o ddydd Llun i ddydd Gwener yn y ganolfan.

Gallwch ddarllen y cylchlythyr yma

Mae gennym hefyd glinig traed bob penwythnos, ac mae therapïau holistaidd yn dod i’r ganolfan i gynnig triniaeth fel reiki ac adweitheg.

A yw pobl sydd wedi eu heffeithio gan ganser yn gallu cael rhai o’r rhain yn eu cartrefi eu hunain?

Ydyn, gall therapydd ddod gyda mi i ymweld â theuluoedd yn eu cartrefi os oes rhywun yn y gwely ac yn sâl iawn. Rydym yn cael cyllid i ddarparu’r gwasanaethau hyn felly bydd yn mynd allan ac yn gwneud Reiki ac adweitheg.

Mae yna ddyn y mae’n ei weld trwom ni sydd â thraed gwael iawn o ganlyniad i’w driniaeth cemotherapi. Mae’n rhoi therapi iddo yn ei gartref.  Mae’n wych!

A yw pobl yn llithro’n raddol i fod yn ofalwyr?

Weithiau mae dod yn ofalwr yn daith araf a graddol iawn iawn ac weithiau mae’n argyfwng ar unwaith! Rwy’n gweld gofalwyr o ddau begwn y sbectrwm.

Weithiau, y gofalwr sydd wedi cael diagnosis o ganser.  Ydych chi’n credu eu bod yn wynebu problemau penodol?

Ydw, gall y gofalwr fod wedi cael diagnosis o ganser – nid yw hynny’n sefyllfa anghyffredin. Heddiw, rwyf yn trefnu cyfarfod â menyw sy’n gofalu am ei gŵr sydd ag arwyddion cynnar o ddementia. Mae wedi bod yn gofalu amdano ers sawl blwyddyn ond mae wedi cael diagnosis o ganser y coluddyn ers hynny.  Mae gofalwyr yn gallu dioddef sawl math gwahanol o salwch hefyd – iselder er enghraifft.

A yw pobl weithiau’n gwrthod y label gofalwr?

Mae’n rhaid i chi fod yn ofalus iawn wrth gwrs pan fyddwch yn gofyn i bobl a ydynt yn gofalu am rywun.  Mae rhai pobl yn dweud “Na, hi yw fy ngwraig i, dyna fy ngwaith, fy nyletswydd felly wrth gwrs nad fi yw ei gofalwr.”

Mae’n rhaid i chi fod yn sensitif iawn am y label gofalwr.

Sut gall gofalwyr ym Mwrdeistref Pen-y-bont ar Ogwr gysylltu â chi?

Y ffordd orau o gysylltu yw ffonio Canolfan Gofalwyr Pen-y-bont ar Ogwr ar 01656 658 479 yn ystod oriau swyddfa.

Mae fy swydd yn un rhan-amser, a natur fy swydd yw fy mod allan cryn dipyn ond bydd rhywun yn cymryd neges a byddaf yn cysylltu â chi cyn gynted ag y gallaf.

Neu galwch heibio i ddweud helo. Ein cyfeiriad yw 87 Stryd y Parc. Pen-y-bont ar Ogwr, CF31 4AZ.

Diolch Paula am roi eich amser i ni!

 

 

“the financial impact of cancer is massive”

Meinir Siencyn was just 35 when she was diagnosed with breast cancer.

Today, as we publish our No Small Change report, Meinir explains the huge financial impact that cancer can have on people’s lives.

Hearing the news

I was in New Zealand when I first found a lump.

We were in our little van.  My partner and I love extreme sports and we were having a great time just travelling around, trying everything.

I was diagnosed with breast cancer on my return to the UK.

I was 35, fit, healthy and fresh from my travels.  The shock of hearing that I had breast cancer stopped me in my tracks.

Time off workmeinirname

In trying to come to terms with my diagnosis, my finances were one of the very first things I worried about.

I knew I would face months of chemotherapy followed by surgery and radiotherapy.

Straight away I found myself panicking, and thinking ‘oh my God, I can’t work’.

As a freelance camera-woman the kit I carry around is huge, the hours are long and the travel is constant.  I knew early on that I simply couldn’t keep up with the physical demands of the job.

Eventually I had to cancel the contracts I had worked so hard to line up, and I ended up taking almost a year off work with my treatment and recovery.

I lost my source of income.

Money worries

Money might not be the first thing to come to mind when people think about cancer, but the impact my illness had on my finances was massive.

When you are living with cancer, there are still mortgage payments to be met, food and clothing to buy, cars to keep on the road and gas or electricity bills to pay.

At one point, the stress and anxiety caused by the financial side of things seemed to outweigh even the worry about cancer itself.

You have pounds-and-pence constantly playing on your mind at a time when you already feel mentally and physically exhausted from your treatment.

There is nothing worse than trying to work out how you are going to keep a roof over your head, or afford to get to your next treatment, at the same time you are coming to terms with your illness.

Finding support

My friends and family were lifesavers.  My mother helped with my mortgage payments. Friends brought round food and care parcels.  I don’t know what I would have done without them.

I also received support from Macmillan.

Through their information and support centre which was based where I received my treatment, I was referred to Macmillan’s welfare and benefits advice service.

It immediately helped relieve some of the pressure. I was even given a grant which I used to insure my partner Emyr on my car so he could drive me to my hospital appointments.

Macmillan also helped me apply for Employment Support Allowance. I received £200 every two weeks which helped make a welcome dent in my outgoings.

The fact is there is no good time to receive a cancer diagnosis. Nothing could be more unwelcome, or less easy to predict.

At 35 I simply hadn’t budgeted for losing my ability to work.

Even now, years after my diagnosis and treatment, I’m working crazy hours to rebuild my finances.

Advice

For anyone with by cancer, I would tell them to seek financial advice as soon as they can.

There is support available through Macmillan. They can help take some of pressure off and allow you to focus on your recovery.

To find out more visit macmillan.org.uk/moneyworries.

“Mae effaith ariannol canser yn aruthrol”

Dim ond 35 oed oedd Meinir Siencyn pan gafodd hi ddiagnosis o ganser y fron.

Heddiw, wrth i ni gyhoeddi ein hadroddiad No Small Change, mae Meinir yn egluro’r effaith ariannol syfrdanol y gall canser ei gael ar fywydau pobl.

Clywed y newyddion

Yn Seland Newydd oeddwn i pan ddes i o hyd i’r lwmp y tro cyntaf.

Ro’n ni yn ein fan fach. Mae fy mhartner a fi wrth ein boddau efo chwaraeon eithafol, a ro’n ni’n cael amser gwych yn teithio o gwmpas ac yn rhoi cynnig ar bob dim.

Mi ges i ddiagnosis o ganser y fron (breast cancer) pan ddois i adre.

Ro’n i’n 35 oed, yn ffit, yn iach a newydd ddychwelyd o deithio’r byd. Roedd clywed bod gen i ganser y fron yn andros o sioc.

Amser i ffwrdd o’r gwaithmeinirname

Wrth i mi geisio dod i delerau â’r diagnosis, fy sefyllfa ariannol oedd un o’r pryderon cyntaf a ddaeth i’r meddwl.

Mi wyddwn i y buaswn i’n wynebu misoedd o gemotherapi cyn cael llawdriniaeth ac yna radiotherapi.

Mi es i banig ar unwaith, gan feddwl ‘O na, fedra i ddim gweithio.’

Mae’r offer dwi’n ei gario fel gwraig gamera lawrydd yn llwyth trwm, ac mae’r teithio’n ddi-ball. Mi sylweddolais i’n fuan iawn na fyddwn i’n medru ymdopi ag agweddau corfforol y gwaith.

Yn y diwedd, bu’n rhaid i mi ganslo’r cytundebau ro’n i wedi gweithio mor galed i’w trefnu, ac mi fues i’n absennol o’r gwaith am yn agos at flwyddyn rhwng y driniaeth a’r cyfnod o wella.

Mi gollais i ffynhonnell fy incwm.

Pryderon ariannol

Efallai nad pres ydy’r peth cyntaf sy’n dod i’r meddwl pan fod pobl yn meddwl am ganser, ond mi gafod y salwch effaith aruthrol ar fy sefyllfa ariannol.

Pan rydych chi’n byw gyda chanser, mae dal angen talu’r morgais, prynu bwyd a dillad, cadw car ar yr heol a thalu biliau nwy a thrydan.

Ar un adeg, roedd y straen a’r pryder o boeni am y sefyllfa ariannol yn fwy na’r pryder am y canser ei hun, hyd yn oed.

Mae pob dime goch yn chwarae ar eich meddwl o hyd, yn yr union gyfnod pan rydych chi wedi blino’n lân yn gorfforol ac yn feddyliol yn sgil y driniaeth.

Does dim byd yn waeth na cheisio rhagweld sut rydych chi’n mynd i gadw to uwch eich pen, neu fforddio cyrraedd eich sesiwn driniaeth nesaf, a hynny wrth i chi geisio dod i delerau â’ch salwch yr un pryd.

Dod o hyd i gefnogaeth

Roedd fy nheulu a fy ffrindiau’n werth y byd. Mi helpodd fy mam i dalu’r morgais. Roedd ffrindiau’n dod heibio efo parselau bwyd a gofal i mi.

Mi ges i gefnogaeth gan Macmillan hefyd.

Drwy eu canolfan gwybodaeth a chefnogaeth yn y man lle’r o’n i’n cael fy nhriniaeth, mi ges i fy nghyfeirio at wasanaeth cyngor budd-daliadau a lles Macmillan.

Roedd yn help i leddfu’r baich ar unwaith. Mi dderbyniais i grant, ac mi ddefnyddiais hwnnw i yswirio Emyr, fy mhartner, i yrru fy nghar er mwyn iddo fedru mynd â fi i fy apwyntiadau yn yr ysbyty.

Mi helpodd Macmillan fi i wneud cais am Lwfans Cefnogi Cyflogaeth. Fues i’n derbyn £200 yr wythnos, oedd yn andros o help efo’r gwariant oedd yn mynd allan.

Y ffaith amdani ydy nad oes amser da i dderbyn diagnosis o ganser. Does dim byd yn fwy annymunol, nac yn fwy anodd ei ragweld.

Yn 35 oed, do’n i ddim wedi hyd yn oed wedi ystyried y gallwn i golli’r gallu i weithio.

Hyd yn oed heddiw, flynyddoedd ar ôl y diagnosis a’r driniaeth, dwi’n gweithio oriau gwirion i ailosod seiliau cadarn i fy sefyllfa ariannol.

Cyngor

Mi fuaswn i’n cynghori unrhyw un sydd â chanser i ofyn am gyngor ariannol cyn gynted ag y gallan nhw.

Mae ’na gefnogaeth ar gael drwy Macmillan. Mi allan nhw leddfu’r pwysau sydd arnoch chi, a gadael i chi ganolbwyntio ar eich gwellhad.

Am wybodaeth bellach, ewch i macmillan.org.uk/moneyworries.

 

 

“the biggest help is often found in the simplest and smallest of actions”

When Gale Kidman from Mountain Ash was diagnosed with a rare breast cancer in 2012, she began a difficult journey of treatment and recovery. 

 Today, on World Cancer Day, she talks about the importance of friendship and finding support.

gail-amend-2

On receiving a cancer diagnosis

Even from the earliest stages, when all I had was a feeling that something was very wrong, friendship has been hugely important.

I had gone from being a confident, fit, healthy and energetic woman to becoming more and more fatigued.  Just getting up for work was a struggle.

It was my good friend who, becoming increasingly concerned, pestered me to go back to the doctor even though all my tests were telling me I was fit and well.

When I received my diagnosis, my world fell apart.  The lump in my breast was bigger than expected, the word ‘chemo’ hit like a sledge hammer and I had the terrifying realisation that ‘this is really happening to me’.

You suddenly feel like you are alone.  Isolated by this illness that no-one else really seems to understand.

On friendship

At the time of my diagnosis I lived on my own.  Receiving my diagnosis was instantly isolating – even trying to find the right words to explain my cancer to my family and friends was difficult.

Looking back, I realise I was so used to being this independent and capable woman that I found it very difficult to ask for, or to accept an offer of help.

I was so used to being strong, for me and my family that it was very difficult to let this part of my identity go.

But I moved in with an old close friend for a few weeks at the start of my treatment. Her support was just what I needed, and we laughed and cried together.

I’m really not really sure how I would have managed without the support of friends, both old and new.

On finding support

During my treatment, I was off work for over a year.

What surprised me was how difficult some people found it to offer support.  It was as if talking to me about my cancer was so hard that it was easier to say nothing at all.

Friends and support systems did fall away.  People struggled to be consistent in being around, to find the right thing to say or to know the right thing to do.

This in itself was isolating.  I’d had a busy career and losing contact with that, as well as other social networks, all had a real impact on me and my sense of loneliness.

For anyone who knows someone with cancer I would say that the biggest sources of help will often be found in the smallest and simplest of everyday actions.

It’s a letter or a quick text to let the person know you are thinking of them.  It’s an offer to cook a dinner, do some housework or go to the shops – everyday acts of help and kindness that will ease the pressure and offer some company.

On Macmillan

One of my greatest sources of support was the Macmillan online community.

For me, I hated not knowing what to expect.  I wanted to know what was coming next in my treatment and how it might affect me.  It’s all about preparing yourself.

It was at these moments that Macmillan’s online community proved to be a great source of friendship, information and emotional support.

As anyone who has had cancer will tell you, every experience is different.  We all react, both mentally and physically, in highly individual ways.

Yet when I was stuck at home, with the four walls closing in around me, it was Macmillan’s online community that I turned to.

It was here I found the support I so desperately needed, simply by talking to others who were going through the same experiences as me.

To people with cancer I would say, don’t be afraid to ask for help.  The support and the friendship you need is out there.

Please just visit Macmillan’s online community, or call Macmillan’s Support Line on 0808 808 00 00.

“mae’r cymorth mwyaf i’w ganfod yn aml yn y gweithredoedd bach, syml”

Pan gafodd Gale Kidman o Aberpennar ddiagnosis o ganser y fron prin yn 2012, dechreuodd ar daith anodd o driniaeth ac adferiad. 

Heddiw, ar Ddiwrnod Canser y Byd, mae’n siarad am bwysigrwydd cyfeillgarwch a dod o hyd i gymorth.

gail-amend-2

Ar gael diagnosis o ganser

Hyd yn oed yn y cyfnodau cynnar, pan dim ond teimlad oedd gen i fod rhywbeth mawr o’i le, mae cyfeillgarwch wedi bod yn hynod o bwysig.

Roeddwn wedi mynd o fod yn fenyw heini, iach ac egnïol i fod yn fwy a mwy blinedig.  Roedd codi i fynd i’r gwaith yn frwydr.

Ffrind da i mi, oedd yn dechrau poeni, wnaeth ddwyn perswâd arnaf i fynd yn ôl at y meddyg er bod yr holl brofion yn dweud fy mod yn iach.

Pan gefais y diagnosis, cwympodd fy myd yn ddarnau.  Roedd y lwmpyn yn fy mron yn fwy na’r disgwyl.  Roedd y gair ‘chemo’ fel ergyd fawr a sylweddolais gyda braw fod ‘hyn yn digwydd i mi go iawn’.

Rydych yn teimlo eich bod ar ben eich hun yn sydyn.  Wedi eich ynysu gan y salwch hwn nad oes unrhyw un arall yn ei ddeall.

Ar gyfeillgarwch

Ar adeg y diagnosis roeddwn yn byw ar fy mhen fy hun.  Roedd cael diagnosis yn fy ynysu yn syth – roedd hyd yn oed ceisio dod o hyd i’r geiriau iawn i esbonio fy nghanser i’r teulu yn anodd.

Wrth edrych yn ôl, rwy’n sylweddoli fy mod wedi arfer bod yn fenyw annibynnol, abl ac yn cael anhawster yn gofyn, neu’n derbyn, cynnig o gymorth.

Roeddwn wedi arfer bod mor gryf i mi a’m teulu fel ei fod yn anodd iawn gadael y rhan hon o’m hunaniaeth i fynd.

Ond symudais i fyw gyda hen ffrind agos am ychydig wythnosau ar ddechrau fy nhriniaeth. Ei chefnogaeth hi oedd yr hyn oedd ei angen arnaf, ac fe wnaethom chwerthin a chrio gyda’n gilydd.

Nid wyf yn siŵr sut y byddwn wedi ymdopi heb gymorth ffrindiau, hen a newydd.

Ar ddod o hyd i gymorth

Yn ystod fy nhriniaeth, roeddwn i ffwrdd o’r gwaith am fwy na blwyddyn.

Yr hyn wnaeth fy synnu oedd pa mor anodd oedd hi i rai pobl gynnig cymorth.  Roedd fel pe bai siarad am fy nghanser mor anodd ei fod yn haws dweud dim o gwbl.

Fe wnaeth ffrindiau a systemau cymorth leihau.  Roedd pobl yn cael anhawster yn bod yn gyson o ran bod o gwmpas, dweud y peth iawn neu wybod beth oedd y peth iawn i’w wneud.

Roedd hyn ynddo’i hun yn ynysu.  Roedd gennyf yrfa brysur ac fe wnaeth colli cysylltiad â hynny, yn ogystal â rhwydweithiau cymdeithasol eraill, i gyd gael effaith sylweddol arnaf i a’m hunigrwydd.

I unrhyw un sydd yn adnabod rhywun â chanser, y cymorth mwyaf yn aml yw’r gweithredoedd bach syml o ddydd i ddydd.

Llythyr neu neges destun cyflym i roi gwybod i’r person eich bod yn meddwl amdanynt.  Cynnig gwneud swper, neu waith tŷ neu fynd i’r siop – gweithredoedd o gymorth a charedigrwydd o ddydd i ddydd fydd yn lleddfu’r pwysau ac yn cynnig rhywfaint o gwmni.

Ar Macmillan

Un o’r ffynonellau cymorth mwyaf oedd cymuned ar-lein Macmillan.

I mi, roedd yn gas gennyf beidio gwybod beth i’w ddisgwyl.  Roeddwn eisiau gwybod beth oedd yn dod nesaf gyda fy nhriniaeth a sut y gallai effeithio arnaf.  Mae’n ymwneud â pharatoi eich hun.

Ar yr adegau hyn y rhoddodd gymuned ar-lein Macmillan garedigrwydd, gwybodaeth a chymorth emosiynol rhagorol.

Fel y bydd unrhyw un sydd wedi cael canser yn dweud wrthych, mae pob profiad yn wahanol.  Rydym i gyd yn ymateb, yn feddyliol ac yn gorfforol, mewn ffyrdd gwahanol iawn.

Ond pan oeddwn gartref, gyda’r pedair wal yn cau amdanaf, fe wnes i droi at gymuned ar-lein Macmillan.

Dyma’r lle y cefais y cymorth oedd ei angen arnaf gymaint, trwy siarad ag eraill oedd yn mynd trwy’r un profiadau â mi.  Byddwn yn dweud wrth bobl â chanser, peidiwch â bod ofn gofyn am gymorth.  Mae’r cymorth a’r cyfeillgarwch sydd ei angen arnoch ar gael.

Ewch i gymuned ar-lein Macmillan neu ffoniwch Linell Gymorth Macmillan ar 0808 808 00 00.

‘Roeddwn i bob amser yn teimlo fy mod i eisiau rhoi rhywbeth yn ôl…’

Roedd Jen Cooper yn 19 oed, ac yn y brifysgol, pan gafodd ddiagnosis Lymffoma Hodgkin. Ar ôl ei diagnosis, cafodd Jen help gan Gymorth Canser Macmillan. Yn ei blog, mae Jen yn dweud pam ymunodd hi â’i phwyllgor codi arian Macmillan lleol a pham mae “rhoi rhywbeth yn ôl yn rhoi cymaint o foddhad”.

Jen Cooper

Jen Cooper

Peth yw eich profiad canser?

Cefais ddiagnosis Lymffoma Hodgkin bron i 10 mlynedd yn ôl pan oeddwn i’n 19 oed. Roeddwn i yn y brifysgol ar y pryd ac roeddwn i wedi bod yn dioddef o nifer o wahanol symptomau gan gynnwys salwch, peswch drwy’r amser, blinder, colli pwysau a brech.

Yn y pen draw cefais fy nghyfeirio at arbenigwr ar ôl datblygu lympiau o dan fy ngheseiliau ond roeddwn i’n dangos symptomau am dros ddwy flynedd cyn imi gael diagnosis.

Roedd cael y diagnosis yn sioc enfawr ond roedd fy nheulu a fy ffrindiau’n gymorth gwych.

Symudais yn ôl adref wrth imi gael cwrs chwe mis o driniaeth ABVD.

Pan ddechreuais y driniaeth roeddwn i’n teimlo’n well mewn gwirionedd gan fy mod i wedi mynd yn eithaf sâl gyda’r symptomau roeddwn i’n eu dioddef.

Roedd y driniaeth yn llwyddiannus, a flwyddyn i ddyddiad fy sesiwn cemotherapi olaf, rhedais farathon Llundain dros yr elusen Leukemia CARE.

Wedyn cefais fy ngweld yn gyson tan fis Mawrth 2012 pan gefais y newyddion bod ‘popeth yn glir’ a bues i’n dathlu gyda llawer gormod o siampên!

Nawr rwy’n oedolyn normal, ar y cyfan. Rwy’n credu fy mod i’n dioddef o ‘ymennydd cemo’ o bryd i’w gilydd, a dydw i ddim yn ymdopi’n dda â blinder ond heblaw am hynny dydw i ddim yn cwyno.

Rwy’n poeni y gallai fy salwch ddod yn ôl ond rwy’ bob amser yn dweud wrth fy hunan am gymryd un dydd ar y tro ac i geisio peidio â phoeni am y pethau na allaf eu newid.

Pam penderfynoch chi godi arian dros Gymorth Canser Macmillan?

Gydol fy mhrofiad o gael diagnosis, y driniaeth a byw’r tu hwnt i ganser, mae Macmillan wedi bod yno bob amser.

Efallai ei fod yn swnio’n ‘cheesy’ ond roedd gen i nyrs Macmillan yn yr ysbyty a oedd â’r amser i ddweud wrtha i sut byddai’r driniaeth, ac i gysuro fy rhieni.

Cefais help ariannol ar gyfer y biliau yr oeddwn i’n methu eu talu a hyd yn oed nawr mae gwefan Macmillan yn dal i fod yn ffynhonnell wybodaeth hynod werthfawr imi.

Roeddwn i bob amser yn teimlo fy mod i eisiau rhoi rhywbeth yn ôl i helpu rhywun yn yr un sefyllfa.

Beth ddenodd chi i ymuno â Grŵp Codi Arian Macmillan ‘Cardiff Capital‘?

Yn 2012, cysylltodd y rheolwr codi arian Macmillan lleol â mi; roedd wedi gweld erthygl yn y papur newydd am daith feicio elusennol yr oeddwn i wedi’i gwneud dros Macmillan, o Nairobi yn Kenya i warchodfa bywyd gwyllt yn Tanzania.

Cwrddais â Becs (Rebecca Parke – Rheolwr Codi Arian, Caerdydd a’r Fro) i gael coffi ac esboniodd hi beth roedd y grŵp yn ei wneud. Roedd diddordeb gen i’n syth!

Mae wedi bod yn wych cwrdd â phobl sydd hefyd wedi cael eu heffeithio gan ganser, ac rydyn ni’n gallu gwneud cymaint yn fwy gyda’n gilydd nag y gallwn i ei wneud byth ar fy mhen fy hun.

Dwedwch ychydig wrtha i am eich pwyllgor – Codi Arian ‘Cardiff Capital’?

Rwy’n hoffi meddwl ein bod ni’n gyfeillgar ac yn hwyliog! Grŵp o bobl broffesiynol ydyn ni sy’n cwrdd fwy neu lai bob mis i drafod unrhyw beth sy’n gysylltiedig â Macmillan, o gynnal casgliadau â bwcedi i drefnu digwyddiadau.

12074936_893520807370506_8060757797415354168_n

Beth yw’r uchafbwyntiau ers ichi ymuno â’r pwyllgor?

Ers imi ymuno rydyn ni wedi trefnu dwy noson gwis tafarn a dwy noson gomedi ymysg digwyddiadau eraill.

Mae’r digwyddiadau hyn bob amser yn rhoi cymaint o foddhad i mi – yn sicr maen nhw’n straen ar brydiau wrth drefnu comedïwyr, neu wobrau raffl. Ond ar y noson mae’n wefr gweld cymaint o bobl yn dod, yn cael noson hwyliog ac yn rhoi beth allan nhw i Macmillan.

Rydych chi’n gwirfoddoli i roi eich amser hamdden i godi arian i helpu’r rhai sydd wedi’u heffeithio gan ganser. Ydy hyn yn cymryd llawer o’ch amser?

Mae pawb sydd ar ein pwyllgor yn gweithio felly rydyn ni i gyd yn gwybod bod codi arian a gweithio’n gallu bod yn heriol. Oherwydd hynny rydyn ni’n hyblyg iawn a does byth unrhyw bwysau ar neb i wneud mwy nag y gallan nhw.

Rydyn ni’n gwneud yr hyn allwn ni, dyna i gyd! Ar rai penwythnosau, efallai y byddaf i’n treulio pedair awr yn gwneud casgliad bwced ar fore Sadwrn, ac wedyn efallai na fyddaf i’n gallu gwneud un arall am fis. Mae hynny’n golygu bod cydbwysedd.

Oes unrhyw beth wedi eich synnu am fod yn aelod o’r pwyllgor?

Doeddwn i ddim yn gwybod beth i’w ddisgwyl pan es i i’m cyfarfod cyntaf a chefais syndod o weld oedran y grŵp (tua diwedd yr 20au yw’r cyfartaledd) a hefyd pam mor wybodus oedd y grŵp. Mae gennym dudalen Facebook, cyfrif Twitter, cyfrif e-bost a blog hyd yn oed!

Beth byddech chi’n ei ddweud wrth rywun oedd yn ystyried cysylltu â’u pwyllgor codi arian Macmillan lleol?

Byddwn i’n dweud, rhowch gynnig arni. Mae’r Pwyllgorau rydw i wedi cwrdd â nhw ar hyd y daith wedi bod mor gyfeillgar, a phawb yn canolbwyntio ar nod cyffredin. Mae’n ffordd wych o gwrdd â phobl a siarad am ein profiadau, sydd ddim mor hawdd bob amser. Hefyd, mae’n rhoi cymaint o foddhad imi fod yn rhoi rhywbeth yn ôl. Mae ychydig oriau mewn archfarchnad yn gallu codi cannoedd ac mae hynny’n ei wneud yn werth chweil.

Pe hoffech wybod rhagor am eich grŵp codi arian Macmillan lleol, chwiliwch ein map rhyngweithiol.

Taking Cancer Services Health and Well-being advice to into the community

Michelle Lloyd, is the Macmillan Person Centred Care Project Manager with Cwm Taf University Health Board. In her blog, Michelle writes about the importance of holding health and wellbeing events out of the clinical setting and in the community.

We often talk about the importance of delivering care closer to home (where appropriate to do so!). I think the same is true about how we engage with our local community – we need to be out there providing advice and support in ways which are easy for our community to access. So where better a place to go than the Tonyrefail Workingmen’s Club in Porth?

 

michelle_lloyd-cropped-lightened

Michelle Lloyd

On Friday 4 November, the Workingmen’s Club proved to be an ideal venue for us to meet with our cancer patients, their relatives and carers. The aim of the event was to provide health and well-being advice to people living with cancer and ensure that they are receiving the best possible care according to their needs.

During the three hours we spent there, we managed to speak with patients, relatives and carers, providing much needed signposting to information and other support networks. In total, 46 people signed in to the event and for some, it was a great opportunity to find out about things like the National Exercise Referral Scheme or the Macmillan Activity Programme.

The overwhelming feedback from the day was simple. As one patient said, the important thing to them was “to be able to talk to someone and have advice”.

It is important that people feel well supported and are provided with good levels of information. It ensures that patients have what they need to make informed decisions about their care and to help them to become more able to self-manage their conditions.

All in all, it was a really beneficial event which allowed cancer patients to not only talk to health care professionals but to also spend time talking with other patients and their families about their own experiences.

We’ll certainly be doing more of these events in the future!

well-being-event-2000x2000

In the meantime, if you know anyone who wants someone to talk to about cancer, then call Macmillan Cancer Support free on 0808 808 00 00 or visit macmillan.org.uk

Macmillan Wales responds to the Welsh Government’s Cancer Delivery Plan

Head of Services Susan Morris speakingSusan Morris, Head of Services for Macmillan Cancer Support in Wales, said: “Macmillan welcomes the Welsh Government’s updated Cancer Delivery Plan and its commitment to delivering the best care and support to people affected by cancer in Wales.

“We are pleased the plan aims to have outcomes and services that match the best in Europe and wants to tackle the inequalities which mean that people from our most deprived communities are more likely to develop cancer than those in our least deprived areas.

“A cancer diagnosis can affect so many parts of a person’s life so we are pleased the plan commits to people being offered a key worker, a needs assessment and a care plan as well as information on where to access welfare benefits advice.

“It is also good to see the plan’s commitment to repeating cancer patient experience surveys, which capture people with cancer’s views on their care and can support health boards to share best practice and pinpoint where improvements are needed.

“Macmillan Wales looks forward to supporting the plan’s ambitions by working in partnership with the health boards and other partners through our services including our £3.3m Macmillan Framework for Cancer in Primary Care programme.”